स्वरयात्रा आणि प्रेम

........... गोष्ट एका स्वरात हरवलेल्या मुलाची पहाटे च अगदी  सा मधे हरवलेला तो पुन्हा एकदा स्वतःत गुंतला होता. त्या गुंतलेल्या आयुष्यात निरामय सकाळ व्हावी अशी एक सखी नकळत त्याला सुखावून गेली. शंभूमय विचारात मग्न झालेल्या मनात एक काहूर उठलं तिच्या असण्याचं.... जश्या शिवछत्रपतीं शंभु ना येसू राणीसाहेब तश्या प्रकारे मनात ती अलगद भासू लागली. किनाऱ्यालगतच्या लाटावर जसे फेसळालेलं पाणी डोळ्यादेखत वाळूत विरून जाव  तस त्याचा मनात हुरहूर तिच्या असण्याने होऊन गेलं आणि आनंदाच्या लाटान मधे तो पुरता भिजून गेला. मग पुन्हा उभारलेल्या स्वरात नादब्रम्ह त्याला अलगद खेचून सांगू पाहत होत अन  स्वरांच्या ऊबदार सावली मधे त्याला  मिठीत घेऊ पाहत होत पण त्या सावलीत आश्रित होताना ती पुन्हा एकदा भासली आयुष्याच्या वाटेवर एक नवीन घडी समे सारखी ठाकली...........                                  - Divu💜

सह्याद्रीच्या रांगेत एकटाच बसलेलो मी अचानक एका प्रश्नात हरवून गेलो. प्रश्न ही विचार करत असावेत की हयाच उत्तर आम्हाला ही मिळालं नाही आजवर तर ही हिरवी गर्द पसरलेली शाल एखादी गुज करेल का?..... शंभु महाराज तुझ्याच छायेत वाढलेले मातीतल्या सुगंधा प्रमाणे प्रत्येक बाबतीत मना मनात दरवळणारे आणि दैवी कवित्व प्राप्त झालेल्या विचारानीं सखी राज्ञी जयती याचा अविष्कार समोर आणून दिला. त्याच विचारात हरवलेला मी माझ्या आयुष्यातील सखी चा शोध घेऊ पाहत होतो. आणि अचानक समोर आलेली ती आमच्या हृदयातील राणीसाहेब असाव्यात का?? ह्यचा विचार करू लागलो. तळपत्या सूर्याप्रमाणे माझ्या राजाच अस्तित्व त्याची तोड आम्हा कोणाला कुठे.. पण त्त्यांच्या विचारांनी पुढे जाऊ पाहत असलेलो मी  पुन्हा एकदा या गुंत्यात येऊन सापडलो...........                                 - Divu💜

स्वप्न भासे अंतरीचे            सुखही झाले बावरे   भिजूनी क्षण ओलावले ह्रिदयी                    नयनी तुझ्या मी सावरे | आस तुझी लागता अशी               हास्य पुरते गहिवरे     सप्तसूरांनी मिठीत घेता                           अश्रुंनाही कंप भरे || गर्द रातीच्या पावसाचे                  थेंबही व्हावे पुरते खुळे        मिटूनी डोळे तुच दिसता                           हिऱ्यासम हास्य स्मरे |||                              -Divu💜